Carlo Borromeo

Dae Wikipedia, s'entziclopedia lìbera.

Santu Carlo Borromeo

Carlo Borromeo (Arona, 2 santugaine 1538 – Milano, 3 santandria 1584) est istadu unu cardinale e pìscamu de Milano. Est istadu canonizadu in su 1610 dae paba Paolo V.

[acontza] Biografia

Nàschidu ad Arona su 2 de santu aine 1538 in una famìlia nòbile e cristiana. Su babbu fut su conte Giberto Borromeno e sa mama Margherita de' Medici, sorre de su paba Pio IV. Istudiat diritu civile e canonicu in s'Universidade de Pavia. Fu fatu cardinale a 22 annos cun ingarrigos importantes a Roma. Fut unu de sos primos pìscamos ad acoglìre sas riformas de su Conciliu de Trento in sa diotzesi sua. Fut omine austeru meda, de preghiera e penitèntzia; fut pòberu e s'est ocupadu meda de sos pòberos. At curadu sa formatzione de sos predis aberinde seminàrios, e iscolas gratis po sa gioventude. At visitadu pius bortas sa diotzesi, isterrida meda, chirchende de irraighinare sos abusos e preighende isse e totu a su populu, a sos pitzinnos, a sos malàidos. Durante sa peste chi at colpadu Milano (1576-77) in ogni modu at agiudadu sa popolatzione.[1]

Est mortu a 46 annos, a poi de 24 annos de vida intensa comente piscamu, su 3 de sant'Andria 1584.

Su Paba Paulu V l'at proclamadu Santu su 1 de sant'Andria de 1610.
Sa festa, su 4 de sant'Andria.

[acontza] Àteros progetos

[acontza] Referèntzias

  1. (Manzoni nde faeddat: «Fu chiamata la peste di San Carlo. Tanto forte è la carità!» I Promessi Sposi, cap.31)
Ainas personales